ای خداوند!

به علمای ما مسؤولیت  و به عوام ما علم            

و به دینداران ما دین  و به مؤمنان ما روشنایی

و به روشنفكران ما ایمان  و به متعصبین ما فهم

و به فهمیدگان ما تعصب

 و به زنان ما شعور  و به مردان ما شرف

و به پیران ما آگاهی

 و به جوانان ما اصالت   و به اساتید ما عقیده

 و به دانشجویان ما نیز عقیده  و به خفتگان ما بیداری

 و به بیداران ما اراده و به نشستگان ما قیام

 و به خاموشان ما فریاد و به نویسندگان ما تعهد

 و به هنرمندان ما درد  و به شاعران ما شعور

 و به محققان ما هدف  و به مبلغان ما حقیقت

 و به حسودان ما شفا و به خودبینان ما انصاف

 و به فحاشان ما ادب  و به فرقه‌های ما وحدت      

و به مردم ما خودآگاهی

 و به همه‌ی ملت ما، همت تصمیم و استعداد فداكاری و شایستگی نجات و

عزت ببخش!

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

حالیا عکس رخ ماست در آینه ی جام

تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی

تشنه ی خون زمین است فلک وین مه نو

کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی

بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان

نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی

حق به دست دل من بود که در معبد عشق

سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی

دم فرو بند که چون "سایه" در این خلوت غم

با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

همراه شو عزیز

 تنها نمان به درد/

کین درد مشترک

 پرویز مشکاتیان