فــردا ســری بـه رســتـه ی بـازار مـی زنــم

سـر ازغـمـت بـه سـنگ وبـه ديـوار می زنـم

بــرشـانـه می کشـم عَـلَـمِ عـشـق، گـرد ِ شهر

درقــلــبِ شـهــر مــرده د‌لان جــار مـی زنــم

بـاتــيــشـه مـی کَــنـم ره ِ دشــوار ِ عـاشــقـی

آتـش بـه پـشـت و روی ِ خس وخـار می زنم

ســرمی زنـم بـه کـوچـه ی آهنگران ِ عـشـق

گــردن بـه تـيـغ ِ شـحـنـه بـه اقــرار می زنـم

دل را به پـيـشِ چـشـم ِ تـو و درحضور ِخـلق

بـر حـلـقـه هـای چـشـم ِ تــو بـر دار می زنـم

اگر عالم همه پرخار باشد

دل عاشق همه گلزار باشد

وگر بی‌کار گردد چرخ گردون

جهان عاشقان بر کار باشد

همه غمگین شوند و جان عاشق

لطیف و خرم و عیار باشد

به عاشق ده تو هر جا شمع مرده‌ست

که او را صد هزار انوار باشد

وگر تنهاست عاشق نیست تنها

که با معشوق پنهان یار باشد

شراب عاشقان از سینه جوشد

حریف عشق در اسرار باشد

به صد وعده نباشد عشق خرسند

که مکر دلبران بسیار باشد

وگر بیمار بینی عاشقی را

نه شاهد بر سر بیمار باشد

سوار عشق شو وز ره میندیش

که اسب عشق بس رهوار باشد

به یک حمله تو را منزل رساند

اگر چه راه ناهموار باشد

علف خواری نداند جان عاشق

که جان عاشقان خمار باشد

ز شمس الدین تبریزی بیابی

دلی کو مست و بس هشیار باشد

 

آسمان امشب به حالم مویه کن روح تبدار مرا پاشویه کن آتش افکند عاشقی بر حاصلم گریه کن در مجلس ختم دلم گریه کن ای عشق، روحم تیر خورد شانه احساس من شمشیر خورد باید امشب را عزاداری کنم تا سحر بر نعش دل زاری کنم چشمم افسونخانه ناز کسی ست سینه ام آیینهء راز کسی ست باید امشب بشکنم آیینه را وا کنم این عقدهء دیرینه را شوخ چشمی بی شکیبم کرده است با خودم حتی غریبم کرده است هر چه هست از چشم پر نیرنگ اوست او که می گویند پشت خوابهاست پسر فرمانروای آبهاست گل است او که خویشاوند نزدیک شرح احساس ظریف بلبل است !آن بلا، آن درد خوب سینه سوز !از کجا آمد، نمی دانم هنوز شاید از اعماق جنگلهای راز شاید از پشت کپرهای نیاز آمد و بر بام روحم پر کشید از سر پرچین قلبم سر کشید آمد و من پیش پایش گم شدم از جنون، ورد لب مردم شدم م کرد و گذشت آمد از دردش پًر بی وفا سیلی خورم کرد و گذشت شمع بزمش بودم، آبم کرد و رفت خنده ای کرد و خرابم کرد و رفت رفت و کوه طاقتم را باد بًرد یوسف امید من در چاه مًرد رفت و طاق عشق من آوار شد ای بخًشکی شانس!اینهم یار شد؟ عاشقان آیینهء روح همند مرهم دلهای مجروح همند عشق همخوابی آب و آتش است موج خون بر ساحل آرامش است عشق راه عقل را گل میکند هرچه با ما میکند دل میکند آتش شوقی که گم شد در گلم سر زد از خاکستر سرد دلم ای دل شوریده مستی میکنی؟ باز هم شبنم پرستی میکنی؟ بعد از این زهر جدایی را بخور چوب عمری با وفایی را بخور گفتم این بهار افسردنی ست منکه منکه گفتم این پرستو مردنی ست منکه گفتم ای دل بی بند و بار عشق یعنی رنج ، یعنی انتظار عشق ، خونت را دواتت میکند! شاه باشی ، عشق ماتت میکند آه عجب کاری بدستم داد دل هم شکست و هم شکستم داد دل

                            

شب عاشقـان بی دل چه شبـی دراز بـاشد

                                          تو بیـا کز اول شب در صبـح، بـاز باشد     

عجب است اگر توانم که سفر کنم ز دستت

                                          به کجـا رود کبـوتر که اسیـر باز بـاشد؟      

ز محبتت نخـواهـم که نظـر کنم به رویـت

                                          که محب صادق آن است که پاکباز باشد

به کرشمه عنـایت،  نگـهی به سـوی ما کن

                                          که دعــای دردمنـدان ز ســر نیـاز باشــد

سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم

                                          به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟     

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟

                                          تو صنم نمی گذاری که مرا نمـاز بـاشد   

نه چنین حساب کردم چو تو دوست می گرفتم

                                          که ثنا و حمد گوییم و جفـا و ناز بـاشد   

دگرش چو باز بینی غـم دل مگوی سعـدی

                                          که شب وصال، کوتاه و سخن، دراز باشد ...