پس آن همه سال و ماه
که غمگين‌ترين درياها
بر ديدگانِ ما گواهی می‌دادند،

 در چنين دلي خير و طاعت نماند.

كشف الاسرار - رشيد الدين ميبدي

گرگ

گفت دانايی که: گرگ خيره سر،

هست پنهان در نهاد هر بشر!

لاجرم جاری ست پيکاری سترگ

روز و شب، ما بين اين انسان و گرگ

زوربازو چاره ی اين گرگ نيست

صاحب انديشه داند چاره چيست

ای بسا انسان رنجور پريش

سخت پيچيده گلوی گرگ خويش

وی بسا زور آفرين مرد دلبر

هست در چنگال گرگ خود اسير

هرکه گرگش را در اندازد به خاک

رفته رفته می شود انسان پاک

وآنکه از گرگش خورد هر دم شکست

گرچه انسان می نمايد،گرگ هست!

وانکه با گرگش مدارا می کند،

خلق و خوی گرگ پيدا می کند.

در جوانی جان گرگت را بگير !

وای اگر اين گرگ گردد با تو پير

روز پيری،گر که باشی همچو شير

ناتوانی در مصاف گرگ پير

مردمان گر يگديگر را می درند

گرگ هاشان رهنما و رهبرند

اين که انسان است اين سان دردمند

گرگ ها فرمانروايی می کنند،

و آن ستمکاران که با هم محرم اند

گرگ هاشان آشنايان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غريب

با که بايد گفت اين حال عجيب؟...

  منبع:زيبای جاودانه مشيری

برگرفته از وب لاگ  ای یار من

ناگهان دیدم سرم آتش گرفت
سوختم ، خاکسترم آتش گرفت

چشم واکردم، سکوتم آب شد
چشم بستم ، بسترم آتش گرفت

در زدم ، کس این قفس را وا نکرد
پر زدم ، بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستانی پرید
آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفی از نام تو آمد بر زبان
دستهایم ، دفترم آتش گرفت

منبع:آيينه های ناگهان (دکتر قيصر امين پور)

بازم فصل امتحان است مثل اینکه آدمی اگر صد سال هم عمر کند باز زمان امتحان برایش سخته

چرا ما آدم ها  به امتحان حس خوبی نداریم !!!

کاش میشد اسمش را عوض کنیم شاید حس مان نیز تغییر میکرد !!!!

باز بوی تلخ امتحان يادم آيد همی

باز نمره ی صفر يادم  آيد همی

مشتق و حد و حساب و هندسه

اين همه فرمول آخ ديگر بسه

فعل معتل و ثلاثی و مزيد

مهر خوبان دل و دين از همه بي‌پروا برد

رخِ شطرنج نبُرد آن‌چه رخِ زيبا برد 

تو مپندار كه مجنون سر خود مجنون شد

از سَمَك تا به سماكش كشش ليلا برد 

من به سرچشمه‌ي خورشيد نه خود بردم راه

ذرّه‌اي بودم و مهر تو مرا بالا برد

 من خسي بي‌سر و پايم كه به سيل افتادم

او كه مي‌رفت مرا هم به دل دريا برد 

جام صهبا زكجا بود، مگر دست كه بود

كه در اين بزم بگرديد و دل شيدا برد 

خم ابروي تو بود و كف مينوي تو بود

كه به يك جلوه ز من نام و نشان يك‌جا برد 

خودت آموختي‌ام مهر و، خودت سوختي‌ام

با بر افروخته‌رويي كه قرار از ما برد؟ 

همه ياران به سر راه تو بوديم ولي

خم ابروي مرا ديد و ز من يغما برد

 همه دل‌باخته بوديم و هراسان كه غمت

همه را پشت سر انداخت و مرا تنها برد

برگرفته از وب سایت دبیرستان امام خمینی  

او را پيش مأمون خليفه بردند،

مأمون گفت: اين را از گرسنگي دماغ خشك شده است، مطبخي را بخواند.

 فرمود كه اين مرد در مطبخ ببر و جامه خوب و نرمش بساز و هر روز شربتهاي معطر و طعامهاي خوش مي ده تا دماغش با قرار آيد مردك مدتي بر اين تنعم در مطبخ بماند، دماغش با قرار آمد.

روزي مأمون را از او ياد آمد، بفرمود تا او را حاضر كردند، پرسيد كه همچنان جبرئيل پيش تو مي آيد؟ گفت: آري، گفت چه مي گويد؟ گفت: مي گويد كه جايي نيك به دست تو افتاده است. هرگز پيغمبري را اين نعمت و آسايش دست نداد، زينهار تا از اينجا بيرون نروي.

رساله دلگشا _ عبيد زاكاني