کاش می دانستی

زندگی با همه ی وسعت خویش

محفل ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست

اضطراب و هوس دیدن و نادیدن نیست

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

زندگی جنبش و جاری شدن است

زندگی کوشش و راهی شدن است

الهی! همه به تن غریبند و من به جان و دل غریبم،

همه در سفر غریبند و من در حضر غریبم.

الهی! اگر بردار کنی، رواست،

 مهجور مکن، و اگر به دوزخ فرستی رضاست،

 از خود دور مکن.

 الهی! عاجز و سرگردانم نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم.

 الهی! مکش این چراغ افروخته را و مسوز این دل سوخته را.

 کریما! گرفتار آن دردم که تو درمان آنی، بنده ی آن ثنا ام که تو سزای آنی من در تو چه دانم؟

تو دانی!

تو آنی که گفتی

من آنم!

آنی.

 الهی! حاضری چه جویم؟

 ناظری چه گویم؟

 الهی! همچون بید می لرزم که مبادا به هیچ نیرزم.

 الهی!

فاسقان زشتند،

زاهدان مزدور بهشتند،

 ای منعم و توّاب و ای آفریننده ی خلقان از آتش و آب،

 فریادرس از ذلّ حجاب و فتنه ی اسباب شوریده و دل خراب.

بر رخ از خجالت گرد داریم و در دل از حسرت درد داریم و روی از شرم گناه زرد داریم،

اگر بر گناه مصرّیم، بر یگانگی مقرّیم.

در دلهای ما جز تخم محبت مکار و بر جان های ما جز باران رحمت مبار.

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی  بجز  گریز  برایم  نمانده   بود

این عشق آتشین پر از درد  بی امید

در  وادی  گناه و  جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه  پر  حسرت  تو  را

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که  ناتمام  بمانم  در  این  سرود

رفتم  که  با  نگفته  به  خود آبرو دهم

رفتم  مگو  مگو  که چرا رفت ننگ  بود

عشق من و نیاز تو و سوز و  ساز  ما

از پرده خموشی و ظلمت چونور شمع

بیرون   فتاده   بود   به  یکباره  راز  ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در   لابه لای      دامن     شبرنگ   زندگی

رفتم   که  در  سیاهی  یک  گور  بی نشان

فارغ  شوم  ز کشمکش  و   جنگ   زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی  طوفان  گریختم

از بستر وصال  به   آغوش  سرد  هجر

آزرده  از    ملامت     وجدان    گریختم

ای  سینه  در  حرارت   سوزان   خود  بسوز

دیگر    سراغ   شعله   آتش  ز  من     مگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی  شدم  به  کنج  قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بیخبر ز خویش

در  دامن  سکوت  به     تلخی   گریستم

نالان  ز کرده ها  و پشیمان   ز   گفته ها

دیدم  که  لایق  تو  وعشق   تو   نیستم

مشیری

 سين هفتم سيب سرخي ست ،

حسرتا كه مرا نصيب از اين سفره ي سنت سروري نيست.

شرابي مرد افكن در جام هواست ،

شگفتا كه مرا بدين مستي شوري نيست .

سبوي سبزه پوش در قاب پنجره -

آه چنان دورم كه گويي جز نقش بي جاني نيست .

و كلامي مهربان

در نخستين ديدار بامدادي -

فغان كه در پس پاسخ و لب خند دل خنداني نيست .

‌بهاري ديگر آمده است

آري

اما براي آن زمستان ها كه گذشت

نامي نيست

نامي نيست.

‌