زمين و آسمان مكه آنشب نور باران شد
و موج عطر گل در پرنيان باد مي پيچيد
اميد زندگي در جان موجودات مي جوشيد
هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود
شبي مرموز و رويايي
به شهر مكه، مهر پاك جانان، دختر مهتاب مي خنديد
شبانگه ساحت ام القري در خواب مي خنديد
ز باغ آسمان نيلگون صاف و مهتابي
دمادم بس ستاره مي شكفت و آسمان پولك نشان مي شد
صداي حمد و تهليل شباويزان خوش آهنگ
بسوي كهكشان مي شد
دل سياره ها در آسمان، حال تپيدن داشت
و دست باغبان آفرينش در چنان حالت
سر گل آفريدن داشت
شگفتي خانه ام القري در انتظار رويدادي بود
شب جهل و ستمكاري
به اميد طلوع بامدادي بود
سراسر دستگاه افرينش اضطرابي داشت
و نبض كائنات از انتظاري دم به دم ميزد
همه سياره ها در گوش هم آهسته مي گفتند:
كه امشب نيمه شب خورشيد مي تابد
ز شرق آفرينش اختر اميد مي تابد
در آن حال آمنه در عالم سرگشتگي مي ديد
ببام خانه اش بس آبشار نور مي بارد
و هر دم يك ستاره در سرايش مي چكد رنگين و نوراني
و زين قدرت نمايي ها نصيب او
شگفتي بود و حيراني
در آن دم مرغكي را ديد با پرهاي ياقوتي
و منقاري زمزد فام
به سويش پر كشيد از بام
و در صحن سرا پر زد
و پرهاي پرندين را به پهلوي زن درد آشنا ساييد
به ناگه درد او آرام شد آرام
به كوته لحظه اي گرداند سر را آمنه با هاله اميد
تنش نيرو گرفت و در دلش نور خدا تابيد
چو ديد آن حاصل كون و مكان و لطف سرمد را
دو چشمش برق زد تا ديد رخشان چهر احمد را
شنيد از هر مكان عطر دلاويز محمد ص را
سپس بشنيد اين گفتار وحي آميز
الا اي آمنه! اي مادر پيغمبر خاتم
سرايت خانه توحيد ما باد و مشيت باد
سعادت همره جان تو و جان محمد ص باد
بدو بخشيده ايم اي آمنه اي مادر تقوي!
صداي دلكش داوود و حب دانيال و عصمت يحيي
بفرزند تو بخشيديم
كردار خليل و قول اسماعيل و حسن چهره يوسف
شكيب موسي عمران و زهد و عفت عيسي
بدو داديم خلق آدم و نيروي نوح و طاعت يونس
وقار و صولت الياس و صبر بي حد ايوب
بود فرزند تو نيكو
بود دلبند تو محبوب
سراسر پاك
سراپا خوب
دو گوش آمنه بر وحي ذات پاك سرمد بود
دو چشم آمنه در چشم درخشان محمد ص بود
كه ناگه ديد روي دختراني آسماني را
بدست اين يكي ابريق سيمين، در كف آن ديگري تشت زمرد بود.
دگر، حوري پرندي چون گل، مهتاب در كف داشت
محمد ص را چون مرواريد غلتان شستشو دادند
بنام پاك يزدان بوسه بر روي او دادند
سپس از آستين كردند بيرون دست قدرت را
زدند از سوي درگاه خداوندي
ميان شانه هاي حضرتش مهر نبوت را
سپس در پرنياني نقره گون ارام پيچيدند
وز آنجا دختران بر عرش كوچيدند
همان شب قصه پردازان ايراني خبر دادند
كه آمد تكسواري در مدائن سوي نوشروان
و گفت: اي پادشه آتشكده آذر گشسب ما
كه صدها سال روشن بود
هم امشب ناگهان خاموش شد، خاموش
به يثرب يك يهودي بر فراز قلعه اي فرياد را سر داد
كه امشب اختري تابنده پيدا شد
و اين نجم درخشان اختر فرزند عبد الله
نوين پيغمبر پاك خداوند است
و انساني
يكي مرد عرب اما بيابانگرد و صحرايي
قدم بگذاشت در ام القري وين شعر را برخواند
كه اي ياران مگر ديشب بخواب مرگ پيوستيد
چه كس ديد از شما آن روشنان آسماني را ؟
كه ديد از مكيان آن ماهتاب پرنياني را؟
زمين و آسمان مكه ديشب نور باران بود
هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود
بيابان بود و تنهايي و من ديدم
كه از هر سو ستاره بر زمين ما فرود آمد
به چشم خويش ديدم ماه را از جاي خود كندند
ز هر سو در بيابان عطر مشك و بوي عطر آمد
بيايان بود و من، اما چه مهتاب دلارايي
بيابان بود و من، اما چه اخترهاي زيبايي
بيابان، رازها دارد
ولي در شهر آن اسرار پيدا نيست
بيابان، نقش ها دارد كه در شهر اشكارا نيست
كجا بوديد اي ياران؟
كه ديشب آسمانيها زمين مكه را كردند گلباران
ولي گل نه، ستاره بود جاي گل
زمين و آسمان مكه ديشب نور باران بود
هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود
به اهنگ عرب اين شعر را خواندند و رقصيدند
كه اي ياران مگر ديشب بخواب مرگ پيوستيد؟!
چه كس ديد از شما آن روشنان آسماني را؟
كه ديد از مكيان آن ماهتاب پرنياني را؟
بيابان بود و تنهايي و من ديدم
كه از هر سو ستاره بر زمين ما فرود آمد
بچشم خويش ديدم ماه را از جاي خود كندند
ز هر سو در بيابان عطر مشك و بوي عود آمد
بيابان بود و من، اما چه مهتاب دلارايي!
بيابان بود و من، اما چه اخترهاي زيبايي
بيابان رازها دارد
ولي در شهر، ان اسرار پيدا نيست
بيابان نقش دارد كه در شهر آشكارا نيست
كجا بوديد اي ياران؟
كه ديشب آسمانيها زمين مكه را كردند گلباران
ولي گل نه، ستاره جاي گل بود
زمين و اسمان مكه ديشب نور باران بود
هوا آغشته از عطر شفا بخش بهاران بود
روانت شادمان بادا
كجايي اي عرب! اي ساربان پير صحرايي؟!
كجايي اي بيابانگرد روشن راي بطحايي؟!
كه اينك بر فراز چرخ يابي نام احمد را
و در پر موج بيني اوج بانگ احمد ص را
محمد ص زنده و جاويد خواهد ماند
محمد ص تا ابد تابنده چون خورشيد خواهد ماند
جهاني نيك مي داند كه نامي همچو نام پاك پيغمبر مويد نيست
و مردي زير اين سبز اسمان همتاي احمد نيست
زمين ويرانه باد و سرنگون باد، آسمان پير
اگر بينم روزي در جهان نام محمد نيست

مهدی سهیلی

يار من باشي

هزار جهد بكردم كه يار من باشي

مراد بخش دل بي قرار من باشي

چراغ ديده ي شب زنده دار من گردي

انيس خاطر امّيدوار من باشي

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند

تو در ميانه خداوندگار من باشي

ار آن عقيق كه خونين دلم ز عشوه ي او

اگر كنم گله اي غمگسار من باشي

در آن چمن كه بتان دست عاشقان گيرند

گرت ز دست برآيد نگار من باشي

شبي به كلبه ي احزان عاشقان آيي

دمي انيس دل سوگوار من باشي

شود غزاله ي خورشيد صيد لاغر من

گر آهويي چو تو يكدم شكار من باشي

سه بوسه كز دو لب كرده اي وظيفه ي من

اگر ادا نكني قرض  دار من باشي

من اين مراد ببينم به خود كه نيمه شبي

به جاي اشك روان در كنار من باشي

من ار چه حافظ شهرم جووي نمي ارزم

مگر تو از كرم خويش يار من باشي

 بیچاره دلم در غم بسیار افتاد
بسیار فتاده بود، هم در غم عشق
اما نه چنین زار که این بار افتاد
هر روز دلم در غم تو زارتر است
و ز من، دل بی رحم تو بیزارتر است
بگذاشتی ام،غم تو نگذاشت مرا
حقا که غمت از تو وفادارتر است

(مولوی)

دل من دير زمانی است که می پندارد :
دوستـــــــی نيز گلی است .
مثل نيلوفر و ناز ،
ساقه ترد ظريفي دارد .
بي گمان سنگدل است آن كه روا مي دارد .
جان اين ساقه نازك را
ـ دانسته ـ
بيازارد !
در زميني كه ضمير من و توست ،
از نخستين ديدار ،
هر سخن ، هر رفتار ،
دانه هايي است كه مي افشانيم .
برگ و باري است كه مي رويانيم
آب و خورشيد و نسيمش ((مهر)) است .
گر بدانگونه که بايست به بار آيد ،
زندگی را به دل انگيز ترن چهره بيارايد :
آنچنان با تو در آميزد این روح لطيف ،
که تمنای وجودت همه او باشد و بس .
بی نيازت سازد ، از همه چيز و همه کس
زندگی گرمی دل های بهم پيوسته ست .
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .
در ضميرت اگر اين گل ندميدست هنوز ،
عطر جان پرور عشق
گر به صحرای نهادت نوزيده ست هنوز
دانه ها را با يد از نو کاشت !
آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان
خرج می بايد کرد
رنج می بايد برد ،
دوست می بايد داشت !
بانگاهی که در آن شوق بر آرد فرياد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست يکديگر را
بفشاريم به مهر
جام دل هامان را
مالامال از ياری ، غمخواری
بسپاريم به هم
بسرائيم به آواز بلند :
شادی روی تو !
ای ديده به ديدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه ،
عطر افشان
گلباران باد .

زخمي

هر كوي و برزني را
مي جويند
 هر مرد و هر زني را
 مي بويند
بشنو
 اين زوزه ي شگان شكاري ست
در جست و جويش اكنون
 و خاك
 خاك تشنه
 و قطره هاي خون
آن گرگ تير خورده ي آزاد
 در شهر شهرها
 امشب كجا پناهي خواهد يافت
 يا در خروش خشم گلوله
 كي سوي بيشه راهي خواهد يافت

 شفیعی کدکنی

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد       

               طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

يادمان باشد اگر اين دلمان بي کس شد    

                   طلب مهر ز هر چشم خماري نکنيم

يادمان باشد که دگر ليلي و مجنوني نيست   

                به چه قيمت دلمان بهر کسي چاک کنيم

يادمان باشد که در اين بهر دو رنگي و ريا 

                 دگر حتي طلب آب ز دريا نکنيم

يادمان باشد اگر از پس هر شب روزيست     

             دگر آن روز پي قلب سياهي نرويم

يادمان باشد اگر شمعي و پروانه به يکجا ديديم 

            طلب سوختن بال و پر کس نکنيم

ولي آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟    

                    ياد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد    

      دل ديوانه من بهر که افتاده به خاک

اين همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار              

           به تو اي عشق تو اي يار به تو اي بهر نياز

ياد من هست که د يگر دل من تنها نيست   

                ياد من هست که ديگر دل تو مال من است

ياد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک     

            ياد تو باشم و هر دم بکنم راز و نياز

ياد تو باشد از اين پس من و تو ما شده ايم       

          هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ايم

جز در حضور نور،

 دلم وا نمى‏شود
صبح است و آفتابْ هويدا نمى شود
اى مهربان كه دلم پاى بند توست
آيينه بى‏جمال تو،

 معنا نمى‏شود
ديرى است بى وجود تو در دشت آرزو
گلْ خوشه مرادْ شكوفا نمى‏شود
سرشارِ ابر گر چه بود چشم مردمان
دُردانه‏هاى عاطفه،

 پيدا نمى‏شود
اى آخرين طبيب دل دردمندِ عشق!
بازآ، كه دردْ بى‏تو مداوا نمى‏شود
دوشينه، دل به خواب چو چشم تو ديد گفت:
هرگز گلى چو نرگس شهلا نمى‏شود

 
بازآ كه بى‏حضور تو اى مظهر اَحد!
بى شك طلسمِ بسته شب، وا نمى‏شود

اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

بازآ كه ريخت بي گل رويت بهار عمر

از ديده گر سرشك چو باران چكد رواست

كاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

اين يك دو دم كه مهلت ديدار ممكن است

درياب كار ما كه نه پيداست كار عمر

تا كي مي صبوح و شكر خواب بامداد

هشيار گرد هان كه گذشت اختيار عمر

دي در گذار بود و نظر سوي ما نكرد

بيچاره دل كه هيچ نديد از گذار عمر

انديشه از محيط فنا نيست هركه را

بر نقطه ي دهان تو باشد مدار عمر

در هر طرف ز خيل حوادث كمين گهي ست

زان رو عنان گسسته دواند سوار عمر

بي عمر زنده ام من و اين بس عجب مدار

روز فراق را كه نهد در شمار عمر

حافظ سخن بگوي كه بر صفحه ي جهان

اين نقش ماند از قلمت يادگار عمر

برگرفته از وب  تازه های ادبی