منم كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن

منم كه ديده نيالوده ام به بد ديدن

وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم

كه در طريقت ما كافريست رنجيدن

به پير ميكده گفتم كه چيست راه نجات

بخواست جام مي و گفت: عيب پوشيدن

مراد دل ز تماشاي باغ عالم چيست

به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن

به مي پرستي از آن نقش خود زدم بر آب

كه تا خراب كنم نقش خود پرستيدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه

كشش چو نبْوَد از آن سو چه سود كوشيدن

عنان به ميكده خواهيم تافت زين مجلس

كه وعظ بي عملان واجبست نشنيدن

ز خطّ يار بياموز مهر با رخ خوب

كه گرد عارض خوبان خوش است گرديدن

مبوس جز لب ساقي و جام مي حافظ

كه دست زهد فروشان خطاست بوسيدن

 پایان آواز قایقران

 من و تو هریک به سهم خود ،

سوخته ایم و ساخته ایم،

امیدها و زمستانهامان را با هم قسمت کرده ایم ؛

و زخمها خورده ایم

تنها نه از دشمنان خونی

که نیز از دوستان دشمن خو

( و این  زخم چه درد ناک تر است )،

اما در این احوال انگار نه طعم نان بهتر شده ،

و نه کتاب من؛

ما زندگی می کنیم و آمار و ارقامی فراهم می آوریم

که درد هنوز از آن بی بهره است ،

همچنان به عشق عشق می وزیم

و به رسم خودمان ،

بی هیچ پرده پوشی

دروغگویان را به خاک می سپاریم

و با آنان که حقیقت را می گویند

زندگی می کنیم......

 پابلو نرودا/ عبدالله کوثری

بي روزها عروسك

اين وجودي كه در نور ادراك
 مثل يك خواب رعنا نشسته
روي پلك تماشا
 واژه هاي تر و تازه مي پاشد
 چشم هايش
 نفي تقويم سبز حيات است
 صورتش مثل يك تكه تعطيل عهد دبستان سپيد است
 سال ها اين سجود طراوت
مثل خوشبختي ثابت
روي زانوي آدينه ها مي نشست
صبح ها مادر من براي گل زرد
 يك سبد آب مي برد
من براي دهان تماشا
ميوه كال الهام مي بردم
 اين تن بي شب و روز
پشت باغ سراشيب ارقام
مثل اسطوره مي خفت
فكر من از شكاف تجرد به او دست مي زد
هوش من پشت چشمان او آب ميشد
روي پيشاني مطلق او
 وقت از دست مي رفت
پشت شمشاد ها كاغذ جمعه ها را
 انس اندازه ها پاره مي كرد
اين حراج صداقت
مثل يك شاخه تمر هندي
 در ميان من و تلخي شنبه ها سايه مي ريخت
يا شبيه هجومي لطيف
قلعه ترسهاي مرا مي گرفت
دست او مثل يك امتداد فراغت
در كنار تكاليف من محو مي شد
واقعيت كجا تازه تر بود ؟
 من كه مجذوب يك حجم بي درد بودم
گاه در سيني فقر خانه
ميوه هاي فروزان الهام را ديده بودم
در نزول زبان خوشه هاي تكلم صدادارتر بود
 در فساد گل و گوشت
نبض احساس من تند مي شد
از پريشاني اطلسي ها
روي وجدان من جذبه مي ريخت
شبنم ابتكار حيات
 روي خاشاك
 برق مي زد
يك نفر بايد از اين حضور شكيبا
با سفر هاي تدريجي باغ چيزي بگويد
يك نفر بايد اين حجم كم را بفهمد
دست او را براي تپش ها اطراف معني كند
قطره اي وقت
روي اين صورت بي مخاطب بپاشد
يك نفر بايد اين نقطه محض را
در مدار شعور عناصر بگرداند
 يك نفر بايد از پشت درهاي روشن بيايد
گوش كن يك نفر مي دود روي پلك حوادث
 كودكي رو به اين سمت مي آيد

اللهم کن لولیک الفرج الحجة ...

اللهم کن لولیک الفرج الحجة ابن الحسن صلواتک علیه و علی ابائه فی هذه الساعة و فی کل الساعة ولیاً و حافظاً و قائداً و ناصراً و دلیلاً و عیناً حتی تسکنه ارضک طوعاً و تمتعه فیها طویلاً

سیل غم ها

گل پونه های وحشی دشت امیدم

وقت سحر شد

خاموشی شب رفت

و فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام

تنها میان سیل غم ها

حبیب ام سیل غم ها

گل پونه ها نامهربانی آتشم زد

آتشم زد

گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد

آتشم زد

میخواهم از صبح تا سحرگاهان بنالم

افسرده ام

بیگانه ام

آزرده جانم

به یاد زنده یاد بسطامی

عشق ورزيدن

منم كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن

منم كه ديده نيالوده ام به بد ديدن

وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم

كه در طريقت ما كافريست رنجيدن

به پير ميكده گفتم كه چيست راه نجات

بخواست جام مي و گفت: عيب پوشيدن

مراد دل ز تماشاي باغ عالم چيست

به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن

به مي پرستي از آن نقش خود زدم بر آب

كه تا خراب كنم نقش خود پرستيدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه

كشش چو نبْوَد از آن سو چه سود كوشيدن

عنان به ميكده خواهيم تافت زين مجلس

كه وعظ بي عملان واجبست نشنيدن

ز خطّ يار بياموز مهر با رخ خوب

كه گرد عارض خوبان خوش است گرديدن

مبوس جز لب ساقي و جام مي حافظ

كه دست زهد فروشان خطاست بوسيدن