همانا خدای سبحان ، روزی فقرا را در اموال سرمايه داران قرار داده است .

 پس فقيری گرسنه نمی ماند ، جز به کاميابی توانگران !

و خداوند از آنان درباره گرسنگی گرسنگان خواهد پرسيد .

 [ نهج البلاغه ، حکمت ۳۲۸ ، ترجمه محمد دشتی ]

هزار خواهش و آیا

هزار پرسش و اما

هزار چون و هزاران چرایی بی زیرا

هزار بود و نبود
هزار شاید و باید
هزار باد و مباد
هزار کار نکرده
هزار کاش و اگر
هزار بار نبرده
هزار بوک و مگر
هزار بار همیشه
هزار بار هنوز ...		مگر تو ای همه هرگز
		مگر تو ای همه هیچ
		مگر تو نقطه پایان
		بر این هزار خط ناتمام بگذاری
مگر تو ای دم آخر
دراین میانه تو
سنگ تمام بگذاری .
		قيصر امين پور

هرچند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

هرگه که یاد روی تو کردم جوان شدم

شکر خدا که هرچه طلب کردم از خدا

بر منتهای همت خود کامران شدم

ای گلبن جوان برِ دولت بخور که من

در سایه ی تو بلبل باغ جهان شدم

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود

در مکتب غم تو چنین نکته دان شدم

قسمت حوالتم به خرابات می دهد

هرچند کاینچنین شدم و آنچنان شدم

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد

کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

در شاهراه دولت سرمد به تخت بخت

با جام می به کام دل دوستان شدم

از آن زمان که فتنه ی چشمت به من رسید

ایمن ز شر فتنه ی آخرزمان شدم

من پیر سال و ماه نیم یار بی وفاست

بر من چو عمر می گذرد پیر از آن شدم

دوشم نوید داد عنایت که حافظا

بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار!

كاروانهاي فرومانده خواب از چشمت بيرون كن !

باز كن پنجره را !

 تو اگر باز كني پنجره را،

من نشان خواهم داد ،

به تو زيبايي را .

بگذر از زيور و آراستگي

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد

كه در آن شوكت پيراستگي

چه صفايي دارد

آري از سادگيش،

چون تراويدن مهتاب به شب

مهر از آن مي بارد . 

باز كن پنجره را

من تو را خواهم برد؛

به عروسي عروسكهاي

كودك خواهر خويش؛

كه در آن مجلس جشن

صحبتي نيست ز دارايي داماد و عروس .

صحبت از سادگي و كودكي است .

چهره اي نيست عبوس .

كودك خواهر من،

امپراتوري پر وسعت خود را هر روز،

شوكتي مي بخشد .

كودك خواهر من نام تو را مي داند

نام تو را ميخواند !

- گل قاصد آيا

با تو اين قصه خوش خواهد گفت ؟! - 

باز كن پنجره را

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حيات،

آب اين رود به سر چشمه نمي گردد باز؛

بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز .

باز كن پنجره را ! -

- صبح دميد! .

مــانــده نــگـاهـم بــه د ل پـنـجـره
تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره
کوچه پر از حسرت دیوانه گـیست
خــانــه تـهـی از نـفـس زنـدگـیست
بـی تـو دلـم نـیمه شـبی سوی دشت
پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت
لـــذ ت بــیـداری یــلـد ا تـــویـی
تــازه تــریـن رکــن تــمـنـا تــویـی
چــشــم تــو آغــاز پـــریــشـانـی ام
هــجــرت تـــو عــلــت ویــرانـی ام

بر ما نظر کن لحظه ای یا ضامن کون و  مکان

ما گم شدیم از خود ما را به یاد خود بیار

ای آستانت آخرین ماوای ره گم کردگان

آهی بکش از نای جان سیلی بباران بر جهان

...سیل کبوتر آمده تا بوسه بر پایت دهد

این بوسه ها را بی نصیب از پای درگاهت نران

امشب به قصه دل من گوش ميكني

فردا مرا چو قصه فراموش ميكني

اين دٌر هميشه در صدف روزگار نيست

ميگويمت ولي تو كجا گوش ميكني !

دستم نميرسد كه در آغوش گيرمت

اي ماه با كه دست در آغوش مي كني؟

در ساغر تو چيست كه با جرعه نخست

هشيار و مست را همه مدهوش ميكني

گر گوش ميكني سخني خوش بگويمت

بهتر ز گوهري كه تو در گوش ميكني

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش ميكني

سايه چو شمع شعله در افكنده ايي به جمع

زين داستان كه با لب خاموش ميكني

شاعر سايه

الا اي آهـوي وحشـي کجـایی
مرا با توست چـنـديـن آشنايی

دو تنها و دو سرگردان دو بي کس
دد و دامت کمين از پيش و از پس

چه خواهد شد بگوييد اي رفيقان
رفـيــق بــي کـســان يـار غريبان

بـــيــا تـا حـال يـکــديـگـر بـدانيم
مــراد هـم بـجــو يـيـم ار تـوانيم

مـگــر خـضــر مـبـارک پي در آيد
کــه ايــن تـنـهـا بدان تنها رساند

دو تنها و دو سرگردان دو بي کس
دد و دامت کمين از پيش و از پس

فرح بخشي در اين ترکيب پيداست
که نغز شعـر و مـغـز جان اجزاست

که اين نـافه ز چين جيب حــورست
نه آن آهــو کـه از مـردم نـفورست

که روزي رهروي در سرزميـنــي
به لطـفش گفت رند رهنشيـنـي

چـنـان بـي رحم زد تـيـغ جدايـي
که گويي خود نبودسـت آشنايي

رفـيــقــان قــدر يـکــديـگــر بـدانـيـد
چو معلوم است شرح از بر مخوانيد

مــقــالات نــصـيـحـت گــو همين است
که سنگ اندازان هجران در کمين است

نـکـرد آن هــمــدم ديــريــن مــدارا
مـسـلـمـانـان مـسـلـمـانـان خدا را

يادگار از تو همين سوخته جانى ست مرا
شعله از توست، اگر گرم زبانى ست مرا
به تماشاى تن سوخته ات آمده ام
مرگ من باد كه اين گونه توانى ست مرا
نه زخون گريه آن زخم گريزى است تو را
نه از اين گريه يكريز امانى ست مرا

ساعد باقرى

دكتر قاسم غنى ـ تاريخ عصر حافظ