باز دل ها بوی محرم گرفت ...                        

در مهماني آفتاب
در جمع ستاره ها
در ضيافت لبخند
در شكوه شادي
سلطان لحظه ها تو هستي
وقتي كه قلب ميتپد !
سلطان لحظه ها تو هستي
وقتي اشك ميرسد !
در مرثيه نا اميدي
ساعت شِكوه و ياس
سلطان آينده تو هستي
صبح ، ظهر ، غروب ، عصر ، شب
هميشه تو هستي
هنگام تولد ، هنگام مرگ گل سرخ
تو هستي ، كه هستي
و اين هستي ،

شده انتظار صبح
حالا كه هستم اسير شب
روزنه فردا صبح و آفتاب

تو هستي

عزیز فاطمه

صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت  ...... 

ناز کم کن که در این باغ بسی چون توشکفت

گل بخـــــندید که از راست نرنجیـم ولی  .......

هیچ عاشــــق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل  ......

 ای بسا در که به نوک مژه ات باید ســــــفت

تا ابد بوی محــــبت به مشامش نرسد  ...... 

 هر که خاک در میــــخانه برخساره نرفـــت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا.....  

 زلف سنبل به نســــــــیم سحری می آشــفت

گفتم ای مســند جم جام جهان بینت کو.....  

 گفت افســــــــوس که آن دولت بیدار نخــفت

سخن عشــــق نه آنست که برآید بزبان .....

ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت وشـــنفت

اشک حافظ خرد و صبر بدریا انداخت .....

چکند؟ ســــوز غم عشق نیارســـــت نهـــفت

ز چشمی که چون چشمه آرزو
 پر آشوب و افسونگر و دل رباست
به سوی من آید نگاهی ز دور
نگاهی که با جان من آشناست
تو گویی که بر پشت برق نگاه
نشانیده امواج شوق و امید
که باز این دل مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید
 نگاهی سبک بال تر از نسیم
روان بخش و جان پرور و دل فروز
برآرد ز خاکستر عشق من
شراری که گرم است و روشن هنوز
 یکی نغمه جوشد هماغوش ناز
 در آن پرفسون چشم راز آشیان
تو گویی نهفته ست در آن دو چشم
 نواهای خاموش سرگشتگان
ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده آید نگاه
تو گویی که آن نغمه موسیقی ست
که خاموش مانده ست از دیرگاه
از آن دور این یار بیگانه کیست ؟
 که دزدیده در روی من بنگرد
 چو مهتاب پاییز غمگین و سرد
 که بر روی زرد چمن بنگرد
به سوی من آید نگاهی ز دور
ز چشمی که چون چشمه آرزوست
قدم می نهم پیش اندیشناک
 خدایا چه می بینم ؟

 این چشم اوست

کتاب "

خلاصه کتاب " عصر فرهنگ فناورانه از جامعه اطلاعاتی تا زندگی مجازی "  نوشته کورین رابینز و فرانک  وبستر، ترجمه مهدی داودی،که در کلاس مطالعات انتقادی دکتر مهدیزاده توسط اینجانب ارائه شده است.

کتاب درچهار فصل به بررسی تحولات تاریخی از زمان بو جود آمدن ماشین به همراه انقلاب صنعتی و گسترش تولید انبوه در اوایل قرن بیستم تا انقلاب اطلاعات و جامعه شبکه ای جهانی پرداخته است .

کتاب حاضر با بررسی بخش های مهم و موثر در ایجاد و شکل گیری و تاثیر متقابل این فناوری های جدید ماشینی بر ارتش و نظامی گری ، آموزش و پرورش ،اقتصاد و تجارت ، پرداخته است. در این کتاب سعی بر آن بوده که معنا و مفهوم کلی از وضع حال تغییر و دگرگونی را از آن هنگام که سیاست های فناوری اطلاعاتی نخستین بار در دستور کار قرار گرفت و بدنبال آن رهیافت ها و چشم انداز های دهه 1990 را که موجب جهت گیری نوین فرهنگی در تمامی جوامع شد بررسی کند.

گفتمش :

- «شيرين‌ترين آواز چيست؟»
چشمِ غمگينش به رويم خيره ماند،
قطره قطره اشکش از مژگان چکيد،
لرزه افتادش به گيسوی بلند
زيرِ لب غمناک خواند:
«ناله‌ی زنجيرها بر دستِ من!»
گفتمش:
- «آن‌گه که از هم بگسلند . . .»

خنده‌ی تلخي به لب آورد و گفت:
- «آرزويی دلکش است، اما دريغ!
بختِ شورم ره برين امّيد بست.
و آن طلايی زورقِ خورشيد را
صخره‌های ساحلِ مغرب شکست! . . .»

من به خود لرزيم از دردی که تلخ
در دلِ من بادلِ او می‌گريست.
گفتمش:
- «بنگر، در اين دريای کور
چشمِ هر اختر چراغِ زورقی است!»

سر به سوی آسمان برداشت، گفت:
- «چشمِ هر اختر چراغِ زورقی است
ليکن اين شب نيز دريايی است ژرف
ای دريغا شبروان! کز نيمه راه
می‌کشد افسونِ شب در خوابشان . . .»
گفتمش:
- «فانوسِ ماه
می‌دهد از چشمِ بيداری نشان . . .»

گفت:
- «اما در شبی اين گونه گنگ
هيچ آوايی نمی‌آيد به گوش . . .»
گفتمش:
- «امّا دلِ من می‌تپد.
گوش کن! اينک صدای پایِ دوست!»
گفت:
- «اي افسوس، در اين دامِ مرگ
باز صيد تازه‌ای را می‌برند،
اين صدای پای اوست! . . .»

گريه‌ای افتاد در من بی‌امان.
در ميان اشک‌ها پرسيدمش:
- «خوش‌ترين لبخند چيست؟»
شعله‌ای در چشمِ تاريکش شکفت،
جوشِ خون در گونه‌اش آتش فشاند،
گفت:
- «لبخندی که عشقِ سربلند
وقتِ مردن بر لبِ مردان نشاند.»
من ز جا برخاستم،
بوسيدمش.

 سايه  -   ۱۳۳۴

کمترین تحریری از یک آرزو این است
آدمی را نان و آبی باید و آنگاه آوازی........

کمترین تصویری از یک زندگانی:
آب،
نان،
آواز،

وز فزون تر خواهی از آن ،
گاهگه پرواز

ور فزون تر خواهی از آن شادی آغاز

آنچنان برما به نان و آب ،
اینجا تنگسالی شد

که کسی در فکر آوازی نخواهد بود
وقتی آوازی نباشد،
شوق پروازی نخواهد بود

"شفیعی کدکنی"