فرا رسیدن تاسوعای حسینی و شهادت سقّای کربلا حضرت ابوالفضل العباس را تسلیت می گوییم

  نگذاريم هيچوقت زنجير عشق به ما ختم بشه

 يک روز بعد از ظهر وقتي اسميت داشت از کار برميگشت خانه، سر راه زن مسني را ديد که ماشينش خراب شده و ترسان توي برف ايستاده بود. اون زن براي او دست تکان داد تا متوقف شود.

اسميت پياده شد و خودشو معرفي کرد و گفت من اومدم کمکتون کنم.

زن گفت صدها ماشين از جلوي من رد شدند ولي کسي نايستاد، اين واقعا" لطف شماست.

وقتي که او لاستيک رو عوض کرد و درب صندوق عقب رو بست و آماده رفتن شد, زن پرسيد: "چقدر بايد بپردازم؟"

و او به زن چنين گفت: شما هيچ بدهي به من نداريد. من هم در اين چنين شرايطي بوده ام و روزي يک نفر هم به من کمک کرد،¸همونطور که من به شما کمک کردم."

اگر تو واقعا" مي خواهي که بدهيت رو به من بپردازي¸بايد اين کار رو بکني. نگذار زنجير عشق به تو ختم بشه!

چند مايل جلوتر زن کافه کوچکي رو ديد و رفت تو تا چيزي بخوره و بعد راهشو ادامه بده ولي نتونست بي توجه از لبخند شيرين زن پيشخدمتي بگذره که مي بايست هشت ماهه باردار باشه و از خستگي روي پا بند نبود. او داستان زندگي پيشخدمت رو نمي دانست¸و احتمالا" هيچ گاه هم نخواهد فهمید. وقتي که پيشخدمت رفت تا بقيه صد دلار رو بياره، زن از در بيرون رفته بود، درحاليکه بر روي دستمال سفره يادداشتي رو باقي گذاشته بود. وقتي پيشخدمت نوشته زن رو مي خوند اشک در چشمانش جمع شده بود .

در يادداشت چنين نوشته بود: شما هيچ بدهي به من ندارید.

من هم در اين چنين شرايطي بوده ام. و روزي يکنفر هم به من کمک کرد، همونطور که من به شما کمک کردم. اگر تو واقعا" مي خواهي که بدهيت رو به من بپردازي، بايد اين کار رو بکنی . نگذار زنجير عشق به تو ختم بشه!

همان شب وقتي زن پيشخدمت از سرکار به خونه رفت در حاليکه به اون پول و يادداشت زن فکر مي کرد به شوهرش گفت: دوستت دارم اسميت همه چيز داره درست ميشه..."

به دیگران کمک کنیم بلاخره یک جا یکی به ما کمک میکنه و قول بديم كه نگذاريم هيچوقت زنجير عشق به ما ختم بشه موفق باشید

 خاندان علم و فضيلت

روزى عثمان در كنار مسجد نشسته بود. مرد فقيرى از او كمك مالى خواست. عثمان پنج درهم به وى داد. مرد فقير گفت: مرا نزد كسى راهنمايى كن كه كمك بيشترى به من بكند. عثمان به طرف حضرت مجتبى و حسين بن على (ع) و عبدالله جعفر، كه در گوشه ‏اى از مسجد نشسته بودند، اشاره كرد و گفت: نزد اين چند نفر جوان كه در آنجا نشسته ‏اند برو و از آنها كمك بخواه.

وى پيش آنها رفت و اظهار مطلب كرد. حضرت مجتبى (ع) فرمود: از ديگران كمك مالى خواستن، تنها در سه مورد رواست: ديه‏ اى (خونبها) به گردن انسان باشد و از پرداخت آن بكلى عاجز گردد، يا بدهى كمر شكن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنيايد، و يا فقير و درمانده گردد و دستش به جايى نرسد. آيا كدام يك از اينها براى تو پيش آمده است؟

گفت: اتفاقاً گرفتارى من يكى از همين سه چيز است. حضرت مجتبى (ع) پنجاه دينار به وى داد. به پيروى از آن حضرت، حسين بن على (ع) چهل و نه دينار و عبدالله بن جعفر چهل وهشت دينار به وى دادند.

فقير موقع بازگشت، از كنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه كردى؟ جواب داد: از تو پول خواستم تو هم دادى، ولى هيچ نپرسيدى پول را براى چه منظورى مي ‏خواهم؟ اما وقتى پيش آن سه نفر رفتم يكى از آنها (حسن بن على) در مورد مصرف پول از من سوال كرد و من جواب دادم و آنگاه هر كدام اين مقدار به من عطا كردند.

عثمان گفت: اين خاندان، كانون علم و حكمت و سرچشمه نيكى و فضيلت اند، نظير آنها را كى توان يافت؟

نوشته ‏اند:

«حضرت مجتبى (ع) در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارايى خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم كرده و نصف آن را براى خود نگهداشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشيد.»

رسول خدا صلى‏الله عليه و آله فرمود:

 هر كه ماه رمضان را دريابد و مورد مغفرت و آمرزش پروردگار قرار نگيرد و از دنيا برود، خداوند او را از رحمتش دور خواهد كرد.

 ترجمه‌ی منصور بیطرف1

الکساندر سولژنیتسین برنده‌ی نوبل ادبی 1970 هفته‌ی گذشته درگذشت. یادداشت زیر جزء آخرین نوشته‌هایی است که سولژنیتسین در شوروی سابق و پیش از تبعید نوشته بود. تاریخ این یادداشت 12 فوریه سال 1974 است؛ روزی که پلیس مخفی شوروی به آپارتمان وی حمله و روز بعد از آن او را به آلمان غربی تبعید کرد. شاید توصیه‌‌های او ــ که "ماکیاولیسم" را از نزدیک تجربه کرده است ــ  برای برخی که به تازگی‌ها در اسلام هم به دنبال تعبیرهای ماکیاولی می‌گردند؛ مفید فایده باشد!

زمانی بود که ما حتی جرات پچ پچ کردن هم نداشتیم. اما حالا ما می‌نویسیم و «سامیزدات»2 می‌خوانیم. گاهی اوقات هم در اتاق دودگرفته از سیگار "انستیتو علوم" جمع می‌شویم و به صراحت از همدیگر شکایت می‌کنیم که: «ببینید آنها چه حیله‌هایی را علیه ما به کار می‌گیرند و در کجا به ما ضربه می‌زنند؟»
غرور ناخواسته‌ای از دستیابی به کهکشان‌ها داریم؛ در حالی که فقر و بدبختی هم در کشورمان داریم. رژیم‌های نامتمدن از راه دور پشتیبانی می‌کردند و در جنگ داخلی می‌دمیدند و ما بی‌محابا به بهای خودمان "مائو تسه تونگ" را تغذیه می‌کردیم و باز این ما بودیم که به جنگ علیه او فرستاده شدیم و باز هم مجبوریم که برویم. آیا راه دیگری وجود دارد؟

و باز آنها هستند که هر که را خواسته باشند به دادگاه می‌برند و افراد بی‌گناه را به سمت پناهندگی می‌فرستند. آنها همیشه هستند و باز این ما هستیم که بی‌قدرت مانده‌ایم. تقریباً همه چیز به قعر دره می‌رود. همه‌ی ما را یک مرگ معنوی جهانی در بر گرفته و مرگ فیزیکی هم به زودی شعله‌ور خواهد شد و ما و بچه‌هایمان را خواهد سوزاند. اما ما هم همانند قبل مذبوحانه لبخند می‌زنیم و بدون آنکه زبان‌مان گره بخورد زمزمه می‌کنیم.

اما آیا ما می‌توانیم مانع از آن شویم؟ آیا قدرت آن را نداریم؟
ما ناامیدانه آنچنان غیربشری شده‌ایم که برای گرفتن حداقل سهمیه غذایی‌مان دوست داریم تمام اصول، روح و تلاش‌های پیشینیان‌مان را زیر پا بگذاریم و فرصت‌های مطلوب برای آیندگان‌مان را هم از بین ببریم. آن هم به این خاطر که موجودیت شکننده‌مان آسیب نبیند. ما فاقد پایداری، غرور و اشتیاق هستیم. ما حتی از "مرگ هسته‌ای" جهانی نمی‌ترسیم، ما از یک جنگ جهانی سوم هم ترس نداریم. ما تقریباً به لاک خود فرو رفته‌ایم.
ما فقط از این می‌ترسیم که نکند از گله عقب بمانیم. به تنهایی گام بر می‌داریم و ناگهان متوجه می‌شویم که نه نان سفید داریم و نه گاز خانگی.

ما را در مراحل و روند سیاسی آموزانده‌اند، درست همان‌طور که ایده‌ی زندگی راحت را به ما خورانده‌اند، و این روند برای ما بقی زندگی‌مان هم ادامه خواهد داشت. اما شما نمی‌توانید از محیط و شرایط اجتماعی‌تان فرار کنید. زندگی روزانه وجدان را تعریف می‌کند. این زندگی با ما چه می‌کند؟ آیا ما نمی‌توانیم نسبت به آن کاری انجام دهیم؟

اما ما می‌توانیم. همه کار می‌توانیم بکنیم. فقط برای اطمینان به خودمان «دروغ» می‌گوییم. آنها را نباید برای همه چیز متهم کرد، ما متهم هستیم، فقط ما. یک چیز می‌تواند اعتراض کند آن هم یک اسباب بازی است که می‌تواند هر چیزی را که شما دوست دارید به فکر وا دارد. پوزه‌بندهایی که به دهان ما زده‌اند. هیچ کس نمی‌خواهد به ما گوش دهد و کسی از ما چیزی نمی‌پرسد. ما چگونه می‌توانیم آنها را به گوش دادن وادار کنیم؟ تغییر فکر آنها غیرممکن است.

بسیار طبیعی است که با رای دادن می‌توان آنها را از دفاترشان بیرون کرد؛ اما در کشور ما انتخاباتی برگزار نمی‌شود. مردم در غرب درباره‌ی اعتصاب و تظاهرات اعتراض آمیز همه چیز می‌دانند اما ما خیلی منکوب شده هستیم و از این لحاظ چشم انداز دهشتناکی جلوی ما متصور است، از این قبیل که چگونه می‌توان شغل را نادیده گرفت و به خیابان‌ها ریخت؟ با آنکه در قرن گذشته و در تاریخ دردناک روسیه‌مان راه‌های مرگ آوری هویدا شده، با این حال این راه‌ها برای ما نیستند و در حقیقت ما به آنها نیازی نداریم.

حالا که تبرها کارهای خودشان را انجام داده‌اند؛ آن هم در زمانی که هر بذری که پاشیده شده، جوانه‌های تازه‌ای از آن سر برآورده، ما می‌توانیم ببینیم که مردم جوان و جسوری که فکر می‌کردند کشور را از میان ترور، شورش‌های خونین و جنگ داخلی، عادلانه بیرون آورده‌اند، از راه به در شده‌اند. پدران آموزش، از شما نباید هیچ تشکری کرد. اکنون ما می‌دانیم که حاصل روش‌های غیرمعروف، نتایج غیرمعروف بوده است. بگذارید دستان‌مان را پاک کنیم، آیا ما به یک دور گردشی افتاده‌ایم؟ آیا واقعاً راهی به بیرون نیست؟ و آیا فقط یک کار برای ما باقی‌مانده و آن اینکه بدون هیچ‌گونه کنشی، منتظر بمانیم تا شاید چیزی خود به خود رخ دهد؟

اما تا زمانی که ما روزانه «دروغ» را تایید می‌کنیم، می‌ستاییم و آن را تقویت می‌کنیم و خودمان را از آن خلاص نمی‌کنیم، هیچ اتفاقی رخ نخواهد داد. زمانی که خشونت خودش را به زور وارد زندگی صلح آمیز می‌کند، صورتش را با اعتماد به نفس برافروخته نگه می‌دارد، گویی که پرچمی را برافراشته و فریاد می‌زند «من خشونت هستم. فرار کنید و تا داغونتان نکرده‌ام راهی برای من باز کنید.»

اما واقعیت آن است که خشونت به سرعت قدیمی می‌شود و اعتماد به نفسش را از دست می‌دهد و برای آنکه چهره‌ی خود را قابل احترام نگه دارد «دروغ» را به عنوان متحدش احضار می‌کند و این کار را به این خاطر می‌کند که خشونت نمی‌تواند پنجه‌ی سنگینش را نه هر روز و نه روی هر شانه‌ای نگه دارد. خشونت از ما فقط اطاعت می‌خواهد و مشارکت روزانه‌اش هم در دروغ است؛ تمام وفاداری در این دروغ است.

ساده ترین و قابل دسترس‌ترین کلید برای آزادی در این نکته قرار دارد، در عدم مشارکت شخصی در دروغ. دروغ، ولو اینکه هر چیزی را پنهان کند، ولو هر چیزی را در آغوش بگیرد، نباید با کمک من باشد. این کار در دایره‌ی تصوراتی که به خاطر بی‌کنشی ما ایجاد شده رخنه‌ای را باز می‌کند. این ساده‌ترین کار برای ما و مخرب‌ترین چیز برای دروغ است؛ زیرا مردم به راحتی با انکار دروغ، زندگی آن را کوتاه می‌کنند. درست مثل یک عفونت. عفونت فقط در یک ارگانیسم زنده می‌تواند وجود داشته باشد.

ما خودمان را تشویق نمی‌کنیم. ما به اندازه‌ی کافی بالغ نشده‌ایم که به خیابان‌ها بریزیم و حقیقت را با صدای بلند فریاد بکشیم یا آنچه را که فکر می‌کنیم با صدای بلند بیان کنیم. این کار لزومی ندارد و در ضمن خطرناک است. اما می‌توانیم آنچه را که باور نداریم بیان هم نکنیم.

این مسیر ماست. ساده‌ترین و قابل دست یافته‌ترین مسیر که تقریباً ترس و زبونی موروثی را که به خوبی ریشه دوانده به حساب آورده است. و البته گفتن این هم خطرناک است که این ساده‌تر از نافرمانی مدنی است که گاندی به حمایت از آن برخاسته بود.

مسیر ما ترغیب به سمت قانقاریا نیست. اگر ما استخوان‌های مرده و پوسته‌های ایدئولوژی را به یکدیگر نچسبانیم، اگر ما الیاف‌های پوسیده را رفو نکنیم، آن موقع متعجب خواهیم شد که دروغ چگونه به سرعت و ناامیدانه محو می‌شود و اینکه خواهیم دید چگونه جلوی دنیا عریان و واقعاً عریان خواهد شد.

بنابراین بگذارید در حالت بی‌اعتمادی‌مان هر کدام از ما یک حق انتخاب داشته باشیم؛ اینکه آگاهانه در خدمت دروغ باشیم و خانواده را با آن تغذیه کنیم و بچه‌هایمان را در فضای دروغ بپرورانیم که البته این احساس ما نیست، یا آنکه دروغ را کنار بگذاریم و یک انسان صادق و ارزشمندی باشیم که احترام بچه‌ها و افراد هم‌زمانه‌ی خود را بر انگیزانیم.

و از آن روز به بعد این انسان؛

- به هیچ وجه جمله‌ای را که بر خلاف دیدگاه‌هایش باشد نخواهد نوشت یا امضا نخواهد کرد.
- این نوع جملات را نه در مکالمه‌ی خصوصی و نه در حضور مردم چه به نفع خودش باشد و چه در جهت ارتقای دیگری کامل نخواهد کرد. حال می‌خواهد در نقش معلم باشد یا آموزش‌دهنده.
- اگر کاملاً به ایده‌ای معتقد نیست، هیچ متنی را چه شفاهی و چه کتبی برای آنکه خوشایند کسی باشد تا به ازای آن خودش را بالا ببرد یا کارش را پیشرفت دهد، نقل نخواهد کرد.
- در تظاهرات یا نشستی که مخالف میل و خواسته‌اش باشد شرکت نمی‌کند و نیز پوستر یا شعاری را که کاملاً قبول ندارد؛ در دست نمی‌گیرد.
- به اهدافی که از آنها هواداری نمی‌کند، رای نمی‌دهد، همچنین محرمانه یا آزادانه به شخصی که وی را نالایق می‌داند یا در توانایی‌هایش شک دارد، رای نمی‌دهد.
- همچنین به خودش این اجازه را نمی‌دهد در نشست‌هایی که انتظار می‌رود بحثی را به زور تحمیل می‌کنند یا موضوع را منحرف می‌کنند؛ شرکت کند.
- اگر در نشست یا سخنرانی یا در نقد نمایش فیلمی بشنود که سخنران دروغ می‌گوید؛ سریعاً به آن اعتراض می‌کند.
- مجله یا روزنامه‌ای را که در آن اطلاعات منحرف شده یا حقایق اولیه پنهان شده نمی‌خرد یا مشترک نمی‌شود.

البته ما تمام شکل‌های ممکن و لازم انحرافی از دروغ را فهرست نکردیم. اما شخصی که خودش را از دروغگویی پاک کرده به سادگی آن را با نگاه پاکش تشخیص می‌دهد. هر چند پیامد این کار در وهله‌ی اول برای همه یکسان نخواهد بود. بعضی‌ها در مرحله‌ی اول کارشان را از دست می‌دهند. برای جوانانی که می‌خواهند با حقیقت زندگی کنند؛ زندگی آنها در شروع خیلی غامض و پیچیده خواهد شد، زیرا حافظه آنها با دروغ پر شده و لازم است انتخاب کنند.

اما برای افرادی که می خواهند صادق باشند، تبصره‌ای وجود ندارد. لااقل هر کدام از ما روزی با یکی از انتخاب‌های بالا حتی در امنیتی‌ترین علوم فنی مواجه شده‌ایم. یک کدام، یا راست یا دروغ؛ یا پیش به سوی استقلال معنوی یا پیش به سوی تسلط معنوی.

و اما برای آنهایی که حتی برای دفاع از روح خود به اندازه‌ی کافی تشویق نشده‌اند، نگذارید از منظر «پیشرفتی» که دارند خودخواه شوند یا آنکه نگذارید از اینکه عضو هیات علمی یا یک هنرمند مردمی، یا یک فرد متواضع هستند به خود ببالند، یا در کل نگذارید به خود بگوید: "من عضوی از گله هستم و زبون. برای من تا زمانی که می‌خورم و می‌پوشم هیچ چیز فرق نمی‌کند."

برای ما طی این مسیر که معتدل‌ترین مسیر مقاومت است؛ آسان نخواهد بود. اما خیلی آسان‌تر از اعتصاب غذا یا شورش است؛ شعله‌های آن بدن شما را نخواهد گرفت، چشمان تان از گرما نخواهد سوخت و نان برشته و آب تمیز همیشه در دسترس شما و خانواده‌تان خواهد بود. چکسلواکی‌ها را ببینید. این ملت بزرگ اروپا را که ما آنها را خُرد و ذلیل کردیم؛ آیا آنها به ما نشان ندادند که یک سینه‌ی شکسته اگر درونش یک قلب ارزشمند باشد، می‌تواند حتی علیه تانک‌ها مقاومت کند؟

شاید شما بگویید که این امر آسان نیست. اما این کار از آسان‌ترین راه‌های احتمالی است. شاید این کار برای یک جسم انتخاب آسانی نباشد؛ اما قطعاً برای یک روح آسان‌ترین انتخاب خواهد بود. نه، این مسیر راحت و آسانی نیست اما تقریباً هستند مردمانی که طی سال‌ها این نکات را گرفته‌اند و با حقیقت زندگی کرده‌اند. بنابراین شما اولین نفراتی نخواهید بود که این مسیر را طی می‌کنید، بلکه به آنهایی که تقریباً این مسیر را طی کرده‌اند، ملحق می‌شوید.

این مسیر اگر با تلاش‌های مضاعف و یا نزدیک به یکدیگر طی شود؛ برای همه ما آسانتر و کوتاه‌تر خواهد شد. اگر هزاران نفر بشویم آنها نمی‌توانند با ما کاری کنند. اگر ده‌ها هزار نفر شویم آن موقع ما کشورمان را به رسمیت نشناخته‌ایم. اگر بترسیم در این صورت نباید از کسی که ما را خفه می‌کند، شکایتی داشته باشیم. چون ما خودمان مسوول این کار هستیم. پس بگذارید بیشتر خم شویم و بلندتر گریه کنیم و در این صورت شاید زیست‌شناسان بتوانند آن روز را که دیگر خواندن افکارمان را که دیگر ب‌ ارزش و ناامیدانه شده است؛ نزدیک‌تر کنند.

و اگر پاهای ما در برداشتن این گام یخ بزند، در آن صورت ما آنقدر بی‌ارزش و ناامید شده‌ایم که سزاوار این اهانت پوشکین شویم: «چرا باید به گله‌های گاو آزادی را هدیه کرد؟ آنها نسل به نسل یوغ و شلاق را به ارث برده‌اند.»

 

پیامبر اكرم (صلّی‌ الله‌ عليه‌ وآله):

شَعْبانُ شَهْري، وَرَمَضانُ شَهْرُ اللهِ؛ فَمَنْ صامَ شَهْري،

 كُنْتُ لَهُ شَفیعاً یَوْمَ الْقیامَهِ.

شعبان ماه من و رمضان ماه خداوند است؛

 هر كه ماه مرا روزه بدارد در روز قیامت شفیع او خواهم بود.

shban

 is my month and Ramadan, God's month; therefore, if one goes on a fast in my month

I will intercede on his/her behalf on Judgment Day

بحار الأنوار، ج 97، ص 83

       «براي از بين بردن حقي لازم نيست

                 خوب به آن حمله کني،

           کافيست که بد از آن دفاع کني!»

دکتر علی شریعتی

در زندگی امروز کلمات و رفتار ما در بیشتر موارد گیج کننده اند و هنگام برقراری ارتباط با دیگران اوضاع را پیچیده و سخت می کنند.  حد و حدود در بسیاری از حرف ها و روابط خود را به درستی نمی شناسیم  نمی دانیم که قصد گفتن چه چیزی را داریم و طرف مقابل نیز از بیان  خود چه منظوری را دنبال می کند. آنجایی که باید به کلام در آییم سکوت می کنیم و آنجا که نیاز به سخن گفتن ِنیست کلام آغاز می کنیم . در این پی نوشته کوتاه گفتاری از اوشو ملاحظه می کنید که هفت راه کار کوتاه برای شفافیت در بیان را ارائه کرده است.

فقط چیزی را بگویید که از آن اطلاع دارید.

اگر بخواهید واقعیت را بگویید، باید بگویم که تقریبا حرفی باقی نمی ماند که بزنید!

می توان گفت نود و نه درصد از آن چه که می گویید غیر واقعی است.

البته فکر نکنید اگر دهانتان را بسته نگه دارید کار بزرگی کردید چون این فقط یک سکوت ظاهری است. ذهنتان در پنهان مشغول نشخوار کردن حرف است!

سکوت واقعی وقتی شروع می شود که حرف های واقعی بزنید. فقط درباره چیزی حرف بزنید که می دانید درست است درغیر این صورت بهتر است ساکت بمانید.

آبا این تصمیم دیگر چه چیزی برای گفتن باقی می ماند؟ خیلی کم. 

این جاست که آرام آرام، با کمترین تلاش، سکوت به سراغتان می آید.

وقتی حرف زیادی برای  گفتن نداشته باشید آن وقت ساکت می مانید و یاد می گیرید که حرف دیگران را بشنوید. بعد از مدتی کم کم مکالمات درونی هم متوقف می شود. علت اصلی مکالمات درونی میل به بیان حرف های غیر واقعی در بیرون است. گوش دادن یک هنر است که لازم است آن را یاد بگیریم.

 به یاد داشته باشید، لبخندتان واقعی باشد.

به چند مدل دروغ می گویید؟

یکی از راه های دورغ گفتن لبخندهای غیر واقعی است. در واقع شما هیچ حسی از خنده و شادی در درونتان حس نمی کنید و در بیرون لبخند می زنید. خوب، این یک دورغ است. این دروغ نوعی بی مهری با لب هایتان است. اگر این کار را ادامه دهید آن وقت روزی می رسد که مزه یک لبخند واقعی را از یاد می برید. لبخند زدنتان برای این است که می خواهید مردم از شما راضی باشند یا بچه خوبی باشید. اما اگر به جایی برسید که لبخندتان هم دروغین باشد، آن وقت به چه چیز شما می شود اعتماد کرد؟

 خود را از شر کلمات دورغین رها کنید.

به چند میلیون شکل حرف های بی ربط می زنید و بعد گرفتار می شوید؟

به کسی می گویید که دوستت دارم یا چقدر زیبا شده ای یا فلان کار را برایت انجام می دهم و بعد برای خودتان دردسر، مسوولیت و توقع درست می کنید؟ چرا؟ چون شما چیزی را گفتید که منظورتان و احساس واقعی تان نبوده است.

 در لحظه حرف بزنید.

سعی کنید گاهی در بیان خودتان از این عبارت استفاده کنید: منظورم در  این  لحظه .................است.

کسی چه می داند لحظه بعد چه اتفاقی می افتد؟

چه طورمی شود برای لحظات و ساعت های آینده حرف زد؟

حالت های روحی و احساسی شما مرتب درحال تغییرند.

قول های بی خودی ندهید.

بسیاری از قول های شما بی خودی است. در واقع با این قول ها که ممکن است به سادگی با تغییر حال و احساستان به هم بخورد برای خودتان دردسر درست می کنید و در طرف مقابل توقع بی جا به وجود می آورید. موقع قول دادن دقت کنید. خیلی وقت ها فقط به خاطر قولی که دادید در روابط خود نقش بازی می کنید تا نشان بدهید سر قرارتان هستید. خیلی وقت ها در روابط عاطفی یا کاری با پایبندی ظاهری به قولی عبث، فقط از هم انتقام می گیریم. خیلی وقت ها دوست داریم تا یار و شریک کار یا زندگی مان برای  مدتی هم که شده از جلوی چشممان دور شود تا برای مدت کوتاهی هم که شده یاد قول احمقانه ای که دادیم نیفتیم!

 منظورتان را با صراحت بیان  کنید.

هیچ کسی نمی تواند شما را به گفتن حرف های بی خودی مجبور کند. بنابر این اگر چیزی را نمی فهمید یا گیج شدید بهتر است ادای آدم هایی که همه چیز را می فهمند در نیاورید و با صراحت بگویید که نمی فهمید یا از شخص بپرسید که منظورش دقیقا چه چیزی است.

 شفاف باشید

آن چه مسلم است با گفتن حقیقت مقداری دچار دردسر و ناراحتی می شوید ولی تا بیرون آمدن از این وضع و تا وقتی مردم بفهمند شما چطور شخصی هستید قدری عذاب کشیدن لازم است. اگر این دستورات را برای مدتی به کار ببرید خواهید دید که به بلوغ درونی می رسید. با این دستورات به نوعی از صراحت دست پیدا می کنید که باعث رشد و تعالی در زندگی تان می شود. اگر هنگام عصبانیت با تمام وجود عصبانی باشید مطمئن باشید قادر خواهید بود با تمام وجودتان هم ببخشید. وقتی نمی خواهید چیزی را به کسی بدهید به سادگی بگویید نه من نمی خواهم  این  را بدهم و سعی هم نکنید با دلیل آوردن خودتان را خوب نشان بدهید. یادتان باشد هر وقت جلوی رشد این الگوهای مخرب را بگیرید برای سلامت خودتان کاری انجام دادید.

اوشو: کتاب نظم پنهان

دعاى امام سجّاد علیه السلام در ایام رجب

اول آنكه در تمام ایّام ماه رجب بخواند این دعا را كه روایت شده حضرت امام زین العابدین علیه السلام درحجر در غُرّه رجب خواند:

 

 

کشاورز فقیر اسکاتلندی بنام  فلمینگ يك روز، در حالي كه به دنبال

 امرار معاش خانواده اش بود، از باتلاقي در آن نزديكي صداي درخواست

 كمك را شنید، وسايلش را بر روي زمين انداخت و به سمت باتلاق

 دوید...

پسری وحشت زده که تا كمر در باتلاق فرو رفته بود، فرياد مي زد

و تلاش مي كرد تا خودش را آزاد كند.

فارمر فلمينگ او را از مرگي تدریجی و وحشتناك نجات می دهد...

روز بعد، كالسكه اي مجلل به منزل محقر فارمر فلمينگ رسید.

مرد اشراف زاده خود را به عنوان پدر پسري معرفي کرد كه فارمر فلمينگ

 نجاتش داده بود.

 اشراف زاده گفت: " مي خواهم جبران كنم شما زندگي پسرم را نجات

 دادی".

کشاورز اسکاتلندی جواب داد: " من نمي توانم براي كاري كه انجام داده ام پولی بگيرم".

در همين لحظه پسر كشاورز وارد كلبه شد.

اشراف زاده پرسید:  پسر شماست؟

كشاورز با افتخار جواب داد:بله

با هم معامله مي كنيم. اجازه بدهيد او را همراه خودم ببرم تا تحصيل

 كند. اگر شبيه پدرش باشد، به مردي تبديل خواهد شد كه تو به او

 افتخار خواهي كرد...

پسر فارمر فلمينگ از دانشكده پزشكي سنت ماري در لندن فارغ

 التحصيل شد و همين طور ادامه داد تا در سراسر جهان به عنوان

سر الكساندر فلمينگ كاشف پنسيلين مشهور شد...

سال ها بعد، پسر اشراف زاده به ذات الريه مبتلا شد.

چه چيزي نجاتش داد؟  پنسيلين

 شخصی  از امام حسین (َع ََ) پرسید:

فاصله میان ایمان و یقین چقدر است؟

 قفرمودند : چهار انگشت 

گفت : چگونه ؟

فرمودند : ایمان آن است که می شنویم و

 یقین آن است که آن را می بینیم و

 فاصله بین گوش و چشم چهار انگشت است.

پرسید: میان آسمان و زمین چقدر است؟

فرمودند: یک دعای مستجاب.

پرسید : میان مشرق و مغرب چقدر است؟

فرمودند: به اندازه سیر یک روز آفتاب.

پرسید: عزت آدمی در چیست؟

فرمودند: بی نیازیش از مردم.

پرسید: زشت ترین چیزها چیست؟

فرمودند: در پیران هرزگی و بی عاری است،

 در قدرتمندان، درنده خویی،

 در شریفان، دروغ گویی ،

در ثروتمندان ،بخل ،

 در عالمان ، حرص

ملاصدرا  می گوید:

خداوند بی نهایت است و لامکان و  بی زمان

اما به قدر فهم تو کوچک می شود

و به قدر نیاز تو فرود می آید

و به قدر آرزوهای تو گسترده می شود

و به قدر ایمان تو کارگشا می شود

یتیمان را پدر می شود و مادر

محتاجان برادری را برادر می شود

عقیمان را طفل می شود

نا امیدان را امید می شود

گم گشتگان را راه می شود

در تاریکی ماندگان را نور می شود

رزمندگان را شمشیر می شود

پیران را عصا می شود

محتاجان به عشق را عشق می شود

خداوند همه چیز می شود همه کس را .......

به شرط اعتقاد ؛

به شرط پاکی دل ؛

به شرط طهارت روح ؛

به شر ط پرهیز از معامله با ابلیس

بشوئید قلب هایتان را  از هر احساس ناروا

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف

و زبان هایتان را از  هر گفتار نا پاک

و دستهایتان را از هر آلودگی بازار

و بپرهیزید از ناجوانمردی ها؛ ناراستی ها؛ نا مردمی ها ...

چنین کنید تا ببینید خداوند چگونه

بر سفره شما با کاسه ای از خوراک و تکه ای  نان می نشیند

در دکان شما کفه ترازویتان را میزان می کند

و در کوچه های خلوت شب با شما آواز  می خواند...

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟؟

پسرک پدربزرگش را تماشا می کرد که نامه ای می نوشت ، بالاخره پرسید:

ماجرای کارهای خودمان را می نویسید؟ دربار من می نویسید؟

پدر بزرگ از نوشتن دست کشید ، لبخند زد و به نوه اش گفت :

" درست است، درباره ی تو می نویسم. اما مهم تر از نوشته هایم مدادی است که با آن می نویسم. می خواهم وقتی بزرگ شدی مثل این مداد بشوی "

پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید:

" بستگی دارد چطور به  آن نگاه کنی. در این مداد پنج خاصیت است که اگر به دستشان بیاوری تمام عمرت با دنیا به آرامش می رسی.

" خاصیت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی ، اما نباید هرگز فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست ؛ او همیشه باید  تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.

خاصیت دوم : گاهی باید از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی . این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار ، نوکش تیزتر می شود. پس بدان که بایدرنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی.

خاصیت سوم: مدا د همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه از پاک کن استفاده کنیم . بدان که تصحیح یک کار خطا ، کار بدی نیست در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری ، مهم است .                                    

خاصیت چهارم: چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سرانجام ، پنجمین خاصیت مداد:

همیشه اثری از خود به جا می گذارد. بدان هرکاری در زندگی ات می کنی، ردی به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هرکاری که می کنی هوشیار باشی و بدانی چه می کنی.

کوئلیو

لازم نيست گوش كنيد، فقط منتظر شويد .

 حتي لازم نيست منتظر شويد ،

فقط بياموزيد آرام و ساكن و تنها باشيد.

 جهان آزادانه خود را به شما پيشكش خواهد كرد

 تا نقاب از چهره‌اش برداريد

 انتخاب ديگري ندارد؛

 مسرور به پاي شما در خواهد غلطيد.

 فرانتس كافكا

لئوناردو داوينچي موقع کشيدن تابلو "شام آخر", دچار مشکل بزرگي شد:

مي بايست "نيکي" را به شکل عيسي" و "بدي" را به شکل "يهودا" يکي از ياران عيسي که هنگام شام تصميم گرفت به او خيانت کند, تصوير مي کرد. کار را نيمه تمام رها کرد تا مدل هاي آرماني اش را پيدا کند.

روزي دريک مراسم همسرايي, تصوير کامل مسيح را در چهره يکي از جوانان همسرا يافت. جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره اش اتودها و طرح هايي برداشت.سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقريباً تمام شده بود ؛ اما داوينچي هنوز براي يهودا مدل مناسبي پيدا نکرده بود.کاردينال مسئول کليسا کم کم به او فشار مي آورد که نقاشي ديواري را زودتر تمام کند.

نقاش پس از روزها جست و جو , جوان شکسته و ژنده پوش مستي را در جوي آبي يافت. به زحمت از دستيارانش خواست او را تا کليسا بياورند , چون ديگر فرصتي براي طرح برداشتن از او نداشت. گدا را که درست نمي فهميد چه خبر است به کليسا آوردند, دستياران سرپا نگه اش داشتند و در همان وضع داوينچي از خطوط بي تقوايي, گناه و خودپرستي که به خوبي بر آن چهره نقش بسته بودند, نسخه برداري کرد.

وقتي کارش تمام شد گدا, که ديگر مستي کمي از سرش پريده بود, چشمهايش را باز کرد و نقاشي پيش رويش را ديد, و با آميزه اي از شگفتي و اندوه گفت: "من اين تابلو را قبلاً ديده ام!" داوينچي شگفت زده پرسيد: کي؟!

گدا گفت: سه سال قبل, پيش از آنکه همه چيزم را از دست بدهم.

موقعي که در يک گروه همسرايي آواز مي خواندم , زندگي پراز روً يايي داشتم, هنرمندي از من دعوت کرد تا مدل نقاشي چهره عيسي بشوم

  ”مي توان گفت: نيکي و بدي دورروي يك سكه هستند ؛ همه چيز به اين بسته است که هر کدام کي سر راه انسان قرار بگيرند  ".

پائولو کوئيلو

یا رسول‌الله! من به جز در ماه مبارک رمضان، روز دیگری را روزه نمی‌گیرم. و به جز نمازهای پنج‌گانه روزانه، نماز دیگری نمی‌خوانم. و صدقه و حجی برایم نیست و علاوه بر واجبات، عمل مستحبی انجام نمی‌دهم، حالا بفرمایید حال من بعد ازمردن چگونه است؟

پیامبر خدا (ص) فرمود:

تو با من در بهشتی به شرط اینکه:

زبان خود را از دو چیز نگه داری: 1- دروغ؛ 2- غیبت.

دل خود را از دو چیز نگه داری: 1- کینه؛ 2- حسد.

و از دو چیز دیگر هم چشم بپوشی: 1- حرام؛ 2- اذیت کردن مسلمان.

 آن مرد مضطر شد و خود را به چاهی افکند

و دو شاخه در کنار آن چاه روئیده بود

 و به آنها آویخت و پاهای او بر سر ماری چند واقع شد که در میان آن چاه سر برآورده بودند و چون به آن دو شاخه نظر کرد دید

 دو موش بزرگ به کندن ریشه های آن دو شاخه مشغولند ، یکی سفید و دیگری سیاه

و چون به زیر پای خود نظر کرد دید که چهار افعی از سوراخهای خود سر بیرون کرده اند

 و چون به قعر چاه نظر افکند دید اژدهایی دهان گشوده است که چون به قعر چاه درافتد او را فرو بلعد.

در رکن حال آن مرد سر برآورد و دید بر سر آن دو شاخه اندکی عسل وجود دارد و به لیسیدن آن عسل مشغول شد و لذت شیرینی آن او را از مارها غافل ساخت که کی او را می گزند و از فکر کردن در امر آن اژدها بازداشت که چه زمان او را می بلعد.   

 اما آن چاه دنیاست که از بلاها و آفتها و مصیبتها آکنده است

و آن دو شاخه عمر آدمی است

 و آن دو موش، شب و روزند که او را به سوی مرگ می کشانند

 و آن چهار افعی اخلاط اربعه اند که چه زمانی از آنها به هیجان می آید و آن اژدها مرگ است که منتظر است و پیوسته در طلب آدمی است

 و آن عسل که او را فریفته و از همه چیز غافل کرده بود لذتها و خواهشها و نعمتها و عیشهای دنیاست از خوردنی و آشامیدنی و بوئیدنی و لمس کردنی و شنیدنی و دیدنی.                    

از کتاب کمال الدین و تمام النعمه  - شیخ صدوق (ره)

امام رضا (عليه‌‌ السلام):

فصل بهار روح زمانهاست

خَصْلَتانِ لَیْسَ فَوقَهُما شَئٌ

الإیمانُ بِاللّهِ وَنَفْعُ الإخْوانِ.
دو خصلت است که بالاتر از آن چیزی نیست: ایمان به خدا و سود رساندن به برادران.

زندگي پل است از آن عبوركنيد ولي روي آن چيزي بنا نكنيد. بودا

وظیفه ما نیست که خطای دیگران را جستجو کنیم وبه قضاوت درباره دیگران بنشینیم.

ما باید تمام نیروی خویش را برای قضاوت در کار خودمان صرف کنیم

و تا وقتی که حتی یک خطا در خود می بینیم حق نداریم که در کار مردم دیگر دخالت کنیم .

 ماهاتما گاندی

از بزرگمهر پرسيدند كه چه چيز است كه اگر خداي تعالي به بنده  دهد، هیچ چیز بهتر از آن نباشد.                                                                                                                           

 گفت:  خرد طبیعی

 گفتند:اگر نباشد.

گفت: ادبي كه آموخته باشد و در تعلم آن رنج برده

 گفتند:اگر نباشد.

گفت:خوي خوش كه با مردمان به خوشي و مواسات رفتار كند

و دشمن را به وسيلهء آن نگاه دارد.

گفتند:اگر نباشد.

گفت:خاموشي كه پوشندهء عيبهاست.

گفتند:اگر نباشد.

گفت:مرگ، كه او را از زمين بردارد.

 زيرا هر كس كه به اين خصلت هاي پسنديده و اخلاق نيكو آراسته نباشد

 براي او مرگ بهتر از زندگي است.

روزي يك مرد ثروتمند ، پسر بچه كوچكش را به يك ده برد تا به او نشان دهد مردمي كه در آن جا زندگي مي كنند چقدر فقير هستند . آن ها يك روز و يك شب را در خانه محقر يك روستايي به سر بردند .

در راه بازگشت و در پايان سفر ، مرد از پسرش پرسيد : « نظرت در مورد مسافرت مان چه بود ؟ »

پسر پاسخ داد : « عالي بود پدر ! »

پدر پرسيد : « آيا به زندگي آن ها توجه كردي ؟»

پسر پاسخ داد: « فكر مي كنم !»

پدر پرسيد : « چه چيزي از اين سفر ياد گرفتي ؟ »

پسر كمي انديشيد و بعد به آرامي گفت : « فهميدم كه ما در خانه يك سگ داريم و آن ها چهار تا . ما در حياط مان فانوس هاي تزئيني داريم و آن ها ستارگان را دارند . حياط ما به ديوارهايش محدود مي شود اما باغ آن ها بي انتهاست !»

در پايان حرف هاي پسر ، زبان مرد بند آمده بود . پسر اضافه كرد : « متشكرم پدر كه به من نشان دادي ما واقعأ چقدر فقير هستیم

 رسول خدا(ص) فرمود: روز غدير خم برترين عيدهاى امت من است

 و آن روزى است كه خداوند بزرگ دستور داد;

آن روز برادرم على بن ابى طالب را به عنوان پرچمدار (و فرمانده) امتم منصوب كنم،

 تا بعد از من مردم توسط او هدايت‏شوند،

 و آن روزى است كه خداوند در آن روز دين را تكميل و نعمت را بر امت من تمام كرد

و اسلام را به عنوان دين براى آنان پسنديد.

عيد عاشقان مبارك باد

 لاابالي چه کند دفتر دانايي را
طاقت وعظ نباشد سر سودايي را
آب را قول تو با آتش اگر جمع کند
نتواند که کند عشق و شکيبايي را
ديده را فايده آنست که دلبر بيند
ور نبيند چه بود فايده بينايي را
عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
يا غم دوست خورد يا غم رسوايي را
همه دانند که من سبزه خطي دارم دوست
نه چو ديگر حيوان سبزه صحرايي را
من همان روز دل و صبر به يغما دادم
که مقيد شدم آن دلبر يغمايي را
سرو بگذارکه قدي و قيامي دارد
گو ببين آمدن و رفتن رعنايي را
گر براني نرود ور برود باز آيد
ناگزير است مگس دکه حلوايي را
بر حديث من و حسن تو نيفزايد کس
حد همينست سخنداني و زيبايي را
سعديا! نوبتي امشب دهل صبح نکوفت
يا مگر روز نباشد شب تنهايي را

کرده چو ناکرده

از کتاب حکایتها و هدایتها اثر استاد شهید مطهری

مردي با اسب و سگش در جادهاي راه مي رفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقه هايی فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت.

گاهي مدتها طول مي كشد تا مرده ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند.

 پياده روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي ريختند و به شدت تشنه بودند.

در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز مي شد و در وسط آن چشمه هايی بود كه آب زلالي از آن جاري بود.

رهگذر رو به مرد دروازه بان كرد: «روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟»

 دروازه بان: «روز به خير، اينجا بهشت است.»

 «چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه ايم.»

دروازه بان به چشمه اشاره كرد و گفت: «مي توانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان مي خواهد بوشيد.»

- اسب و سگم هم تشنه اند.

 نگهبان: واقعأ متأسفم،  ورود حيوانات به بهشت ممنوع است.

 مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد.

 از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد.

 پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعهاي رسيدند.  راه ورود به اين مزرعه، دروازهاي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي شد. مردي در زير سايه درختها دراز كشيده بود وصورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.

مسافر گفت: روز به خير

 مرد با سرش جواب داد.

-         ما خيلي تشنه ايم.، من، اسبم و سگم.

-          مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگها چشمه اي است. هرقدر كه مي خواهيد بنوشيد.

-         مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگي شان را فرو نشاندند.

-          مسافر از مرد تشكر كرد.

-          مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي توانيد برگرديد.

-          مسافر پرسيد: فقط مي خواهم بدانم نام اينجا چيست؟

- بهشت

- بهشت؟

اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!

-         آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

 مسافر حيران ماند: بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي ميشود!

كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي كنند.

 چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي مانند...

بخشي از كتاب «شيطان و دوشیزه پريم»، پائولو كوئيلو

خواست آن حال بازداند؛ فراز رسيد.

كودكي ديد در لژن سياه افتاده و خلقي به نظاره ايستاده؛

همي ناگاه مادر آن كودك از گوشه اي در دويد و خود را در ميان لژن افكند و آن كودك را برگرفت و برفت.

بويزيد چون آن بديد وقتش خوش گشت. نعره اي بزد، ايستاده

 و

مي گفت: "شفقت بيامد ، آلايش ببُرد!

 محبت بيامد، معصيت ببُرد!

 عنايت بيامد، جنايت ببُرد!... "

كشف الاسرار ميبدي

 در بيکرانه زندگي دو چيز افسونم ميکند:

 آبي آسمان را که ميبينم 

و ميدانم که نيست

و خدا را که نميبينم

و ميدانم که هست

...!

حرفهايي هست براي گفتن،

 كه اگر گوشي نبود ،نمي گويم،

 و حرفهايي هست براي نگفتن،

 حرفهايي كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورند.

 حرفهايي شگفت ،زيبا و اهورايي ... ،

 و سرمايه اي ماورايي هر كسي

 به اندازه حرفهايي است كه براي نگفتن دارد،

 حرفهاي بي تاب و طاقت فرسا،

 كه همچون زبانه هاي بيقرار آتشند،

 و كلماتش ،هريك،انفجاري را به بند كشيده اند،

 كلماتي كه پاره هاي بودن آدمي اند....

 اينان هماره در جستجوي مخاطب خويشند،

 اگر يافتند، يافته مي شوند...و....

 در صميم وجدان او،آرام مي گيرند.

 و اگر مخاطب خويش را نيافتند،

 نيستند،

 و اگر او را گم كردند،روح را از درون به آتش مي كشند

 و،دمادم حريق هاي دهشتناك عذاب بر مي افروزند.

يكى از اهل بصره حكايت كرده است كه از بصره سفر كردم و به دهى رسيدم

در شبى كه به غايت تاريك بود، در ميان آن ده نابينايى را ديدم كه سبويى آب بر دوش و چراغى در دست داشت.

مرا از آن صورت حيرت روى نمود. راه بر او گرفتم

و گفتم اى اعمى شب و روز نزد تو برابر است، اين چراغ به دست گرفتن چه معنى دارد؟

گفت تا مثل تويى پهلو بر من نزند و سبوى مرا نشكند.

تذكرة الاوليا

همانا خدای سبحان ، روزی فقرا را در اموال سرمايه داران قرار داده است .

 پس فقيری گرسنه نمی ماند ، جز به کاميابی توانگران !

و خداوند از آنان درباره گرسنگی گرسنگان خواهد پرسيد .

 [ نهج البلاغه ، حکمت ۳۲۸ ، ترجمه محمد دشتی ]